Własność

Każdy człowiek ma niezbywalne prawo do posiadania dóbr, które z założena mają mu zapewnić bezpieczeństwo w życiu. Posiadanie dóbr ściśle wiąże się z zagwarantowaniem wolności i godności własnejoraz osób, za które dana jednostka ponosi odpowiedzialność. Własność jest jednym z warunków rozwoju stosunków społecznych, politycznych i ekonomicznych.

Każdy człowiek ma niezbywalne prawo do posiadania dóbr, które z założenia mają mu zapewnić bezpieczeństwo w życiu. Posiadanie dóbr ściśle wiąże się z zagwarantowaniem wolności i godności własnej oraz osób, za które dana jednostka ponosi odpowiedzialność. Własność jest jednym z warunków rozwoju stosunków społecznych, politycznych i ekonomicznych.

Człowiek nabywa prawa do dóbr, które uzyskuje dzięki swojej pracy, albo otrzymuje od innych. Zgodnie z tzw. „pozytywną definicją własności” istnieją trzy podstawowe jej źródła: posiadanie, używanie (pobieranie pożytków, zużycie rzeczy) i rozporządzanie. Natomiast tzw. „negatywna definicja własności” mówi, że właściciel może czynić ze swoją własnością wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa.

Oprócz własności prywatnej, istnieje własność publiczna, która z założenia służy wszystkim. Główne jej typy to własność państwowa (przedsiębiorstwa, grunty, lasy państwowe) i komunalna (będąca własnością wspólnoty samorządowej).

Innym rodzajem własności jest własność spółdzielcza. Spółdzielcy wspólnie użytkują określone dobra, ale nie mogą swobodnie przekazywać swoich udziałów, a ich wpływ na zarządzanie spółdzielnią nie zależy od wielkości wniesionych wkładów.

Dobro prywatne i dobro ogólne pozostają ze sobą w ścisłej korelacji: popieranie dobra wspólnotowego wymaga poszanowania własności prywatnej i na odwrót.

To, co każdy z nas posiada powinno przynosić korzyści nam i innym ludziom. Można więc powiedzieć, że własność danego dobra czyni z jego właściciela zarządcę, który ma obowiązek pomnażania i rozdzielania osiąganych owoców swoim bliskim.

Kradzież jako szkodzenie idei solidaryzmu

Poprzez kradzież złodziej nie staje się właścicielem ukradzionej rzeczy, dlatego też ma on obowiązek zwrócić ją właścicielowi, bądź naprawić wyrządzoną mu szkodę, jeśli oddanie dobra nie jest możliwe. Jeśli szkodę na własności prywatnej lub publicznej dana osoba wyrządza w pełni świadomie i rozmyślnie, tym samym szkodzi idei dobra wspólnego.

W życiu gospodarczym i społecznym /bardzo często/ zawierane są umowy pomiędzy osobami fizycznymi, czy podmiotami prawnymi. Każda taka umowa powinna być zawierana i wypełniana z poszanowaniem praw obu stron, co nosi miano sprawiedliwości wymiennej (potocznie zwanej uczciwością), czyli takiej, która obowiązuje w sposób ścisły i obustronny. Sprawiedliwość wymienna jest podwaliną zachowania sprawiedliwości ogólnej w życiu każdego człowieka. Wymaga ona ochrony praw własności, spłaty długów i dobrowolnego wypełniania swoich zobowiązań.

Powiedz o nas znajomym: