">

Solidaryzm

Solidaryzm jest elementem koniecznym do istnienia społeczeństwa. Jest przekonaniem, że społeczeństwo to nie tylko mechaniczne połączenie ze sobą jednostek, ale wspólnota,wierząca w te same koncepcje np. odbudowy ładu społecznego. Posiadająca charakterystyczną spójność, która wynika z samego faktu jej istnienia i będąca niejako jej budulcem.

Solidaryzm jest również działaniem, w którym bardziej liczy się interes wspólny niż indywidualny. Oznacza więź między ludźmi mającymi wobec siebie zaufanie i będącymi wobec siebie lojalnymi. Mającymi wizję przyszłości-odbudowę/kształtowania ładu społecznego (działanie Centrum Tradycji Gospodarczych).
Aby zbiór luźnych „ja” zamienił się w „my” poza solidarnością, obok zaufania niezbędna jest lojalność. Czyli przekonanie, że druga strona jest uczciwa wobec nas w swoich zamiarach i działaniach. Są to podstawowe cechy każdej wspólnoty moralnej.

Lojalność to „powinność nienaruszania zaufania jakim obdarzają nas inni i wywiązywania się z podjętych zobowiązań”.
Być lojalnym, to być rzetelnym , uczciwym w relacjach z innymi, godnym zaufania, postępującym zgodnie z regułami i nakazami oraz być oddanym jakiejś instytucji lub osobie prywatnej. Należy je łączyć z nieustępliwością, konsekwencją, wytrwałością a nawet pewnością. Lojalność i wierność to fundament moralności.
W dzisiejszym świecie, w kapitalistycznym zalewie konsumpcji, znamy jedynie lojalność konsumencką-dbającą o satysfakcję klienta. Prawdziwa lojalność i solidaryzm domagają się odbudowy i troskliwej pielęgnacji.

Społeczeństwo jako organizm

Odmienne umiejętności, wiedza, skłonności, dywersyfikacja talentów i bogactw, skłaniają nas do tworzenia społeczeństwa, bycia człowiekiem. Do wzajemnej współpracy, do wymiany myśli, produktów i usług. Takie społeczeństwo jest tu postrzegane na kształt organizmu, gdzie poszczególne klasy i grupy wykonują określone funkcje społeczne dokładnie tak, jak wyspecjalizowane organy wykonują analogiczne funkcje w organizmie ludzkim. Wszelkie liberalne ekscesy indywidualizmu – której to zasadzie podporządkowano dobro całości – niosą załamanie się naturalnej harmonii społecznej i powodują przekształcenie społeczeństwa z organizmu w pole walki o wpływy i podział dóbr. Tym samym, organizm przekształca się w luźny zbiór jednostek o przeciwstawnych interesach motywowanych egoizmem. Zatem nadrzędnym celem stawianym przez twórców i propagatorów solidaryzmu, jest idea dobra wspólnego, jako podstawowej zasady, na której należy oprzeć zdrowe społeczeństwo.

Człowiek jako elementarna jednostka społeczna.

Człowiek nie powinien żyć w odosobnieniu, bowiem jest on z definicji istotą społeczną i czy tego chce, czy nie, potrzebuje innych do realizacji zarówno własnych podstawowych potrzeb, jak i podnoszenia standardu życia i wypełniania ściśle przypisanych mu ról społecznych. Każdy z nas wchodzi w relacje z innymi i wzajemne zależności wobec innych. Dzięki temu istnieje możliwość powstawania różnorodnych struktur społecznych, nakierowanych na zajmowanie się takimi zagadnieniami jak edukacja, prawo, porządek publiczny, itp.

Solidarność często błędnie kojarzona jest ze sferą polityki, podczas gdy ma szerszy i mocniejszy związek z moralnością. Wynika z tego, że każdy człowiek powinien starać się być solidarnym, ponieważ jest to jeden z moralnych wyznaczników, bynajmniej w naszej kulturze.

Solidarność to więc nic innego, jak poparcie względem tych, którzy skupiają się wokół jednej idei. Nierzadko ma ona odniesienie do historycznych doświadczeń czy uniwersalnych wartości. Jest to element wiążący ze sobą ludzi.

Z powyższego wynika, że solidaryzm jest elementem koniecznym do istnienia społeczeństwa. Aby wzajemna pomoc okazała się skuteczna – nie może być ona dziełem przypadku, lecz działaniem, które jest (społecznie) zorganizowane. Tego zadania w swoich działaniach, podjęło się Centrum Tradycji Gospodarczych poprzez tworzenie alternatywnego środowiska gospodarczego.

Praca jako podstawowa wartość

Praca jest przypisana człowiekowi. Polega na wytwarzaniu dóbr materialnych i intelektualnych, które z założenia mają służyć społeczeństwu do jego prawidłowego rozwoju. Jest wartością podstawową i każdy człowiek zdolny do niej powinien móc pracować. Osoby nie wykonujące pracy z własnej woli przez dłuższy okres czasu, nie są przydatne społeczeństwu. Praca pozwala na pozyskanie środków finansowych na utrzymanie siebie i swojej rodziny. Natomiast wytwory samej pracy ludzkiej, są potrzebne innym ludziom i grupom społecznym.

Dla prawidłowego rozwoju materialnego społeczeństwa i jego elementów składowych konieczne jest zachowanie zasady solidaryzmu. Rozumianej jako praca na rzecz innych, za którą pozyskujemy potrzebne do różnorodnych celów środki. Zasada solidaryzmu zakłada ważną cechę: mianowicie wspólnoty, czy jednostki mniejsze są zależne od wspólnot większych. Taką większą wspólnotą może być tu na przykład gmina, czy państwo. W gospodarce zaś przedsiębiorstwo dające zatrudnienie. Struktura tego typu ma na pewno większe możliwości działania na rzecz jednostek, dlatego powinna pomagać im w uzyskiwaniu dóbr niezbędnych do życia, które nie mogą być wypracowane przez nie w sposób samodzielny.
Niestety, w praktyce nie zawsze tak to wygląda a wyłamanie się z takiego systemu zaczynają na ogół ci „silniejsi”- wychodząc z założenia, że ze względu na swój status niczego nie potrzebują, więc też niczego nie oferują. Błąd ten wynika z kryzysu cywilizacyjnego, z kryzysu wartości, relacji międzyludzkich , pomijania etyki czy religii. Postępowanie takie w dłuższej perspektywie powoduje pogłębienie się degeneracji społeczeństwa.

Jak można sobie wyobrazić członka solidarnego społeczeństwa? Jako Człowieka Tradycji. Z pewnością nie jako w pełni zindywidualizowaną jednostkę, ale raczej członka pewnej wspólnoty. Nie może więc istnieć poza grupą, choć przecież czuje się spersonalizowaną osobowością. Homo socius oznacza, że człowiek istnieje i funkcjonuje w obrębie wspólnoty, bez której jego istnienie jest niemal niemożliwe, co zostało potwierdzone przez dzieje historyczne. To ona kształtuje go jako człowieka. Właśnie jako Człowieka Tradycji.

Wspólnota zaś charakteryzuje się pomocniczością i solidarnością. Musi być bez wątpienia także wspólnotą naturalną, która łączy określone pochodzenie, kulturę, a także genealogię. Stanowi pierwszą wspólnotę, zespojoną więzami i bezpośrednimi relacjami osobowymi.

Solidaryzm jako podstawa gospodarki

Z powyższych rozważań jasno wynika, że ludzie są ściśle ze sobą powiązani i wzajemnie od siebie zależni. W taki sposób rodzi się specyficzna struktura, która stanowi właściwy system materialnej egzystencji każdego społeczeństwa – gospodarka. Aby rozwijała się ona w odpowiedni sposób, konieczny jest solidaryzm ludzki, ponieważ to właśnie ludzie tworzą gospodarkę, a ona istnieje by służyć ludziom. Rozwój materialny społeczeństwa nie będzie możliwy, jeśli nie będzie istnieć porozumienie pomiędzy twórcami gospodarki i jej uczestnikami, którzy winni szanować zobowiązania zaciągnięte względem siebie, własność w każdej formie.

Solidaryzm wymaga poszanowania zasad moralnych. Wymaga zaufania i lojalności.

Warto pamiętać, że prawdziwy solidaryzm musi wynikać z chęci, zaangażowania, uczciwych intencji i godnego postępowania, w tym poszanowania zasad moralnych, elementarnego zaufania, lojalności do pozostałych członków struktury.

Deklaracja Ideowa KZM

II Stosunkami społecznymi musi kierować etyka, która stanowi nieodzowny warunek ratowania współczesnego społeczeństwa przed gnębiącym je kryzysem wartości.

Powiedz o nas znajomym: